# Казки астранаута каротки змест

**Download links:** \
&#x20;\
&#x20;→ [**Казки астранаута каротки змест**](http://erkuniti.fastdownloadportal.ru/?dl\&keyword=%d0%ba%d0%b0%d0%b7%d0%ba%d0%b8+%d0%b0%d1%81%d1%82%d1%80%d0%b0%d0%bd%d0%b0%d1%83%d1%82%d0%b0+%d0%ba%d0%b0%d1%80%d0%be%d1%82%d0%ba%d0%b8+%d0%b7%d0%bc%d0%b5%d1%81%d1%82\&source=gitbook.com5_poster_download) \
&#x20;\
&#x20;→ [**Казки астранаута каротки змест**](http://erkuniti.darkandlight.ru/?dl\&keyword=%d0%ba%d0%b0%d0%b7%d0%ba%d0%b8+%d0%b0%d1%81%d1%82%d1%80%d0%b0%d0%bd%d0%b0%d1%83%d1%82%d0%b0+%d0%ba%d0%b0%d1%80%d0%be%d1%82%d0%ba%d0%b8+%d0%b7%d0%bc%d0%b5%d1%81%d1%82\&source=gitbook.com5_poster_download) \
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\
&#x20;\\

Планетник був маленьким хлопчиком, він, як усі ми, прилетів із вирію казки на свій берег. Раніцай яна пайшла да Карнілы. Lyatuchy Galandzets, Скрипки Дрыгва Франциск Скорина, Сонц Maladz ABO Колас raskazvae большой syabe:.\
\\

Сабака, які пасля смерці Яначкі прыбіўся да Багацькаў, папярэдзіў , і яна паспела ўскочыць у істопку, накінуць крук на прабой. Сцепаніда купіла бомбу за парсючка. Для этого требуется переслать е-mail на адрес:. Але убачыўшы ксяндза Пятра, якога прывёў гадзінны, чэрці разбягаюцца. Ўваходзіць Пустэльнік ў палатняным адзенні, пакрытай лісцем і травой. Гастрыт верыў у тое, што робіць дабро, што будуе шчаслівае жыццё, дапамагае чалавеку стаць лепшым, пазбавіцца ад перажыткаў. А бомба на ўзроўку чакала свае пары. I шчарбатая шасцяронка ад камбайна, і доўгая мядзяная гільза ад снарада, і кавалак гусеніцы ад трактара, і нават іржавая прабітая каска». Адзінаццацігадовы Янг, яго старэйшы брат Радж і іх сябры часта трапляюць у вельмі небяспечныя сітуацыі.

Сабака, які пасля смерці Яначкі прыбіўся да Багацькаў, папярэдзіў , і яна паспела ўскочыць у істопку, накінуць крук на прабой. Сцепаніда чула, як здзекваліся паліцаі над мужам. Что ж, Коля был невысокий, щуплый, не богатырь, так сказать. Лёс Гужа і яго сям'і вырашыўся адным голасам.\
\\

**Каротки змест любой книги срочно!!!!!!** - Тут жа яны запатрабавалі малака.\
\\

Ответ оставил Гость Мастацкія асаблівасці У песе А. Дударава «Вечар» 1983 уздымаюцца сурёзныя філасофскія, маральна -этычныя, сацыяльныя праблемы сучаснасці: дзеля чаго нараджаецца і жыве чалавек, што ў свеце дабро і зло, чаму апусцелі нашы вёскі, чаму дзеці забыліся на сваіх бацькоў і г. У аўтарскай рэмарцы на пачатку песы падкрэсліваецца, што вёска Вежкі неперспектыўная, г. Жывуць у ёй двое мужчын, маладзейшаму з якіх семдзесят восем гадоў, і сямідзесяцішасцігадовая жанчына. А ў часы маладосці Васіля, Мікіты, Ганны Вежкі поўніліся галасамі, святкавалі Купалле, ладзілі вяселлі, нараджалі дзяцей... Пісьменнік называе прычыны, чаму так сталася з вёскай, куды падзеліся яе жыхары. Адны з іх, абяўленыя кулакамі ці ворагамі народа, як Мульцікаў брат Андрэй, трапілі ў высылку ці лагер, другіх звялі са свету войны, трэція ацураліся той мясціны, дзе ўбачылі свет, праца на зямлі стала ім нецікавай і непатрэбнай. Дудараў у творы не проста тлумачыць, што адбылося, ён называе вінаватых. Будаўнікі светлай будучыні, якая абяцалася народу, таму ж селяніну, спачатку знішчылі самых працавітых і дбайных гаспадароў, потым па кроплі вытруцілі з чалавека любоў да зямлі і працы, павагу да хлеба. Вобраз такога будаўніка выводзіць у песе «Вечар» А. «Ты ж некалі ўсіх добрых гаспадароў з вёскі павыгнаў... Тых, хто любіў зямлю... З усіх сіл адбіваў ахвоту ў людзей працаваць. Крычаў да хрыпаты, што пазорна мець скаціну ў хляве, хлеба, бульбы шмат збіраць з агарода... Вось калі гол як сакол— значыць, сазнацельны! Калі ў хляве пуста — маладзец! А калі ў цябе каля хаты заместа крапівы жыта калосіцца — буржуй! Яны ж на зямлі выраслі... Яны ж павінны былі заместа нас на яе прыйсці, каб хлебам людзей карміць... Таму што ведалі: такія гастрыты, як ты, не дадуць ім ні спакою, ні волі... » Разам з тым аўтар паказвае не толькі віну Гастрыта, але і бяду яго. Гастрыт верыў у тое, што робіць дабро, што будуе шчаслівае жыццё, дапамагае чалавеку стаць лепшым, пазбавіцца ад перажыткаў. Развітваючыся з жыццём, Мікіта не адчувае ў душы спакою, які ёсць у Васіля і Ганны, бо яны не адарваліся ад зямлі, не здрадзілі першаасновам чалавечага існавання. Ён позна, калі ўжо нічога нельга ні паправіць, ні змяніць, спасцігнуў, як і дзеля чаго варта жыць на свеце. Калі б другое жыццё... У мяне б нічога не было... Толькі шмат дзяцей і хлеба... Я здуру людзей жыць вучыў, а мне б хлеб расціць, дзяцей гадаваць... » — апошнія словы, якія прамаўляе персанаж. Чалавек прыходзіць у свет, каб рабіць дабро. Так жыве Мульцік, для якога святым у жыцці зяўляюцца толькі «святло, цяпло, любоў і зямля». Па яго «тэорыі», а паразважаць, пафіласофстваваць гэты персанаж любіць, Бог людзям даў жыццё, каб яны сагрэлі сваімі душамі зямлю, неба, космас і адзін аднаго. Дудараў не спрашчае сітуацыю. Рознымі шляхамі ішлі па жыцці Мульцік і Гастрыт, па-рознаму яны сустрэлі свой вечар — чалавечую старасць. Але ў адным аказаліся падобнымі, пра што жорстка нагадвае Мікіта: дзеці не едуць ні да дрэннага Гастрыта, ні да добрага Мульціка, ні да пакутніцы Ганны. Не толькі не едуць, але і не пішуць бацькам. Ганна з Васілём не ведаюць нават, дзе, у якім канцы вялікага Саюза знаходзяцца іх сыны. Некалькі разоў у песе паўтараецца сцэна, калі персанажы заўважаюць кагосьці на дарозе да вёскі. Тады змаўкае самая зацятая спрэчка, перапыняецца шчырая задушэўная споведзь— старыя глядзяць на дарогу, чакаюць. Аднак на працягу дзеяння ў Вежках так ніхто і не зяўляецца. Гэтае чаканне сімвалічнае, як і шмат што іншае ў творы, напрыклад, стары калодзежны журавель. На ім у якасці груза — «... I шчарбатая шасцяронка ад камбайна, і доўгая мядзяная гільза ад снарада, і кавалак гусеніцы ад трактара, і нават іржавая прабітая каска». Гэтыя дэталі і рэчы нагадваюць пра пэўныя падзеі ў жыцці народа. Пакінутыя старыя чакаюць зяўлення не толькі сваіх дзяцей. Яны чакаюць вяртання дзяцей вёскі, што забыліся на свой абавязак перад зямлёй, чакаюць людзей, якія зоймуць іх месца, працягнуць іх справу. Пры ўсім драматызме і няпростасці ўзноўленых жыццёвых сітуацый твор заканчваецца на аптымістычнай ноце. Мульцік заўважае некага на дарозе ў вёску, і гэты «нехта» не збочыў, ідзе ў Вежкі?
